นุ่นมีเรื่องจะรบกวนพี่ๆ+เพื่อนๆนิดนึงค่ะ
คือตอนนี้ยังเหลืองานอีกอย่างนึงของพวกเรา
ที่จะต้องร่วมมือกันดำเนินการให้สำเร็จลุล่วง คือการถอนสื่อค่ะ ^^
วันนี้นุ่นก็เลยอยากได้ความคิดเห็นจากทุกๆคนค่ะ
ว่าเหมาะสมที่จะเอาออกรึยัง และควรเอาออกวันไหน
เพื่อจะได้ดำเนินการต่อไปค่ะ
นุ่นรบกวนเพื่อนๆพี่ๆแสดงความคิดเห็นในบล็อกนี้เลยนะคะ
เพื่อที่ทุกคนจะได้ทราบถึงความคิดเห็นและเหตุผลของเพื่อนๆคนอื่นด้วยอะค่ะ
ขอบคุณมากๆค่ะ ^^
วันนี้เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งวันค่ะ เพราะว่าเป็นวันสัมนาของวิชา
ในช่วงเช้าท่านอ.ปราณี ผอ.กองคลัง มาให้ความรู้ด้านการเงิน
ได้เรียนรู้ว่า การทำอะไรก็ตาม ถ้ามีความซื่อสัตย์ สุจริต
ผลก็จะออกมาดี ไม่ก่อให้เกิดปัญหาตามมา ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น
และสังคมก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ
ช่วงบ่ายเป็นการบรรยายจากท่านอ.เพ็ญจันทร์เรื่องลักษณะของผู้นำค่ะ
ได้มุมมองใหม่ๆของลักษณะความเป็นผู้นำมากขึ้นเยอะเลยค่ะ
บางอย่างเราอาจจะไม่เข้าใจว่าเป็นลักษณะของผู้นำในแบบเดียวกัน
ความรู้จากท่านอ.ทำให้เราสามารถจัดหมวดหมู่ลักษณะของความเป็นผู้นำได้ดีขึ้น
สามารถนำไปพัฒนาได้ถูกจุดมากขึ้นค่ะ
อีกเรื่องที่สำคัญมากๆคือเรื่องการเตรียมตัวให้พร้อมต่อการแข่งขันค่ะ
สำหรับคนที่ไม่ค่อยมีความพร้อมแบบนุ่น
แค่คิด…ก็เหนื่อยแล้ว
ต้องรีบๆพร้อมได้แล้ว ใครเห็นนุ่นเผลอ เตือนด้วยนะคะ
สัปดาห์นี้ มีการบรรยายเรื่องการบริหารโครงการ และการประเมินผลจากท่านอ.ชลารัตน์ค่ะ
สิ่งที่นุ่นคิดว่าสามารถนำมาปรับใช้กับการดำเนินชีวิตประจำวันได้คือ การมองไกลค่ะ
ความรู้เรื่องการประเมินผล สอนให้รู้จักการมองไปไกลๆถึงสิ่งที่จะทำในเวลาต่อไป
นุ่นได้เรียนรู้ว่า การทำแบบประเมิน ต้องมองไปถึงข้อมูลที่เราต้องการจะนำมาใช้ต่อ
จะได้รู้ว่าตอนนี้ เราต้องเตรียมคำถามอะไรไว้บ้าง เพื่อข้อมูลเหล่านั้น
ชีวิตก็เช่นกัน…
จะทำอะไร ก็ควรทอดสายตายาวไปข้างหน้า
อะไรคือเป้าหมาย อะไรคือสิ่งที่ต้องการ
แล้ววันนี้..เราต้องเตรียมอะไรไว้เพื่อสิ่งเหล่านั้นบ้าง
ถ้ามีฝัน อยากเล่นดนตรี แต่วันนี้ยังเล่นอะไรไม่เป็นสักอย่าง
แล้วถ้าพรุ่งนี้เป็นวันที่มีโอกาสเข้ามา จะเอามือที่ไหนไปคว้าไว้ละคะ…
ps. ตัวนุ่นเอง ไม่ค่อยมีความฝันระยะไกลค่ะ
แต่ก็คิดว่าสามารถนำไปปรับใช้ในการดำเนินชีวิต การทำงาน ได้เช่นกัน
แล้วก็จะพยายามตั้งเป้าหมายระยะไกลให้ชัดเจนนะคะ ^^
ท่านวิทยากรที่มาให้ความรู้กับพวกเราในวันนี้เป็นอ.จากสถาบันการเรียนรู้ค่ะ
เราได้เรียนรู้ในหลายๆเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องความคิดสร้างสรรค์เชิงบวกค่ะ
อ.บอกว่าการทำแต่อะไรเดิมๆ ทำให้เราเคยชิน จนขาดความคิดสร้างสรรค์ไป
โดยอ.แนะนำว่าเราควรตั้งคำถามให้กับตัวเองค่ะ
ทำง่ายๆค่ะแค่เติม ? เข้าไปกับสิ่งที่เราพบเห็นทั่วไป หรือสารที่เราได้รับมา
แล้วเราจะได้คิดหาเหตุผลให้คำตอบนั้นด้วยตัวเราเอง
ได้เรียนรู้เรื่องความคิดสร้างสรรค์เชิงบวกแล้ว ก็คิดไปถึงก่อนหน้านี้ค่ะ
ที่ผ่านมาก่อนหน้านี้แค่แป๊ปเดียว พวกเรา(อาจจะเป็นแค่นุ่นคนเดียวอีกแล้ว)เคยเดินหลงทางกันมาก่อน
หลงคิดแต่จะทำสื่อให้แรง ให้สะเทือนใจกันไปข้างนึง
พวกเราลืมคิดค่ะ…
ว่าเราควรสนับสนุนในเชิงบวก ควรทำให้เค้าอยากจะทำในสิ่งที่เราต้องการบอกด้วยใจจริงๆ
สังคมทุกวันนี้ จะมองในมุมที่สวยงาม ก็ยังมีมุมที่สวยงามให้มองอีกมากมาย
จะมองให้เลวร้าย ก็มีให้เห็นกันอยู่ทุกวัน เกือบเผลอซ้ำเติมสังคมไปแล้วค่ะ…
ขอบคุณอ.ชลารัตน์ และอ.ก้องกาณจน์นะคะ ที่ตักเตือน ไว้ก่อน
อ้อ สำหรับวันนี้ฝากคำถามไว้สักนิดนึงนะคะ
ถือว่าเป็นตัวอย่างของการฝึกความคิดสร้างสรรค์ในชีวิตประจำวันละกันค่ะ
(จะแปลเครื่องหมาย ? ที่ประโยคข้างบนนี้ให้เป็นคำถามชนิดไหนก็ได้นะคะ ตามสบายค่ะ)
ก็ทำให้พวกเรามองเห็นอะไรชัดเจนเป็นทิศทางเดียวกันมากขึ้นค่ะ
ช่วงต่อมาก็เป็นการพูดคุยให้ความรู้ โดย ท่านอ.ขจรศักดิ์ พุทธานุภาพค่ะ
เรื่องที่สะกิดใจมากๆคือเรื่อง รอบรู้ รู้เท่าทันค่ะ
บ่อยครั้งจริงๆ ที่เรา(อาจจะหมายถึงนุ่นคนเดียวก็ได้ค่ะ)หลงลืมไป
เผลอตัวเผลอใจ เชื่อในสิ่งที่ชาวต่างชาติพยายามยัดเยียดมาให้เรา
โดยไม่ได้พิจารณาให้รอบคอบ โดยใช้ปัญญาของตัวเอง
ไม่ว่าเค้าจะทำเพื่อผลประโยชน์ของเค้า ด้วยเรื่องความคิดต่าง หรืออะไรก็ตาม
จนทุกวันนี้เราแทบจะพร้อมเชื่อไปซะทุกอย่างแล้ว
สิ่งที่นุ่นคิดก็คือ แล้วเราจะทำอย่างไรกันต่อไปดีคะ
จนถึงตอนนี้นุ่นก็ยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้…
ถ้าจะบอกตัวเอง เริ่มที่ตัวเอง แล้วเมื่อไหร่นะเราถึงจะรู้เท่าทันกันทั้งประเทศ..
ใครคิดออกบอกนุ่นด้วยนะคะ คิดมาหลายวันแล้วค่ะ
( ขอบคุณท่านอ.ขจรศักดิ์ พุทธานุภาพค่ะ)
1.รัก + ยุติธรรม = สงบสุข
2.สังคมไทยต้องการผู้นำที่ซื่อสัตย์
3.ควรซื่อตรงแบบกระดูกงูเรือ คือ ตรง แต่โค้งงอได้
4.รู้จักขจัดขยะอารมณ์
5.กลมกลืนทางธรรมชาติ (เจริญทางจิตวิญญาณ)
6.หนังสือที่ท่านอ.แนะนำคือ
– ปีกแห่งไฟ
หนังสือเล่มนี้ นอกจากจะเล่าเรื่องประวัติชีวิตส่วนตัวของท่านประธานาธิบดี เอพีเจ อับดุล กาลัม ที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนตั้งแต่วัยเด็กจนกระทั่งประสบความสำเร็จในชีวิตการงาน ตามที่คนอินเดียยกย่องว่าเป็น “บิดาแห่งจรวดและขีปนาวุธ” ของอินเดียแล้ว ยังแสดงถึงความเมตตาที่อบอุ่นและลึกซึ้งของวีรบุรุษหลายๆ ท่านที่ประธานาธิบดี กาลัม นับถือ เช่น วิกรม สารภัย หรือ สาทิศ ธะวัน และพราห์ม ประกาศ ผู้อ่านจะได้ทราบประวัติความเป็นมาของการพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศของอินเดีย จากจุดเริ่มต้นที่แทบจะเป็นศูนย์จนกระทั่งประสบความสำเร็จก้าวขึ้นชั้นแนวหน้าของโลก โดยผ่านการเล่าเรื่องที่ประทับใจ และเต็มไปด้วยเนื้อหาสาระของเคล็ดลับในการบริหารจัดการโครงการใหญ่ๆ ตลอดจนหลักปรัชญาชีวิตที่ลึกซึ้งและกอรปด้วยเมตตา
ข้อมูลจาก http://www.accasa.com/new_book/newbook8.html)
– การศึกษาเพื่อความเป็นไท (เล่มนี้ไม่ค่อยแน่ใจในชื่อหนังสือค่ะ ถ้าผิดพลาดรบกวนเพื่อนๆบอกด้วยนะคะ)
.
ps.ในคลาสเรียนวันนี้ มีเรื่องสะเทือนใจ 1 เรื่องค่ะ
คือเรื่องที่เราต้องประเมินตนเองและเพื่อนๆนั่นเอง
นุ่นทำนานมาก เพราะบางข้อก็รู้สึกว่ายังมีข้อมูลไม่พอ
แต่ไม่น่าเชื่อนะคะ ถัดมาแค่วันเดียวคือวันอาทิตย์ ที่เราประชุมอยู่ด้วยกันทั้งวัน
ไม่รู้ว่านุ่นคิดไปเองรึเปล่านะคะ แต่นุ่นคิดว่าเป็นจุดที่ทำให้เราสนิทกันมากขึ้นมากๆเลยค่ะ
เรารู้จักกันได้เยอะขึ้น เราสนิทสนมพูดคุยกันได้มากขึ้น และ..เราเข้าใจกันมากขึ้นค่ะ
สิ่งที่อยากจะบอกที่สุดคือ จากการที่ได้คุยกับเพื่อนๆหลายคน พอผ่านมาจนถึงวันนี้
จากที่เคยไม่รู้ว่า ได้พัฒนาอะไรไปบ้างมั้ย ตอนนี้เราก็เริ่มรู้สึกได้ถึงการพัฒนานั้นค่ะ
ถึงบางคนอาจจะไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองพัฒนาได้มากมายนัก
เราก็มีความสุขที่ได้เรียนวิชานี้ ได้รู้จักกัน ได้รู้จักตัวเอง ได้หาทางพัฒนาตนเอง
อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้ พวกเรามีความสุขกันมากๆ ที่ได้เอามาเล่าให้เพื่อนๆในคลาสฟังว่า
“วันนี้ เราบอกร้าน…แหละว่าไม่ต้องใส่ถุงนะคะ ขอบคุณค่ะ”
แค่นี้ก็ทำเอาพวกเรายิ้มกันหน้าบานนน มีความสุขที่สุดค่ะ
วันนี้พรีเซนต์โครงงานให้อาจารย์ชลารัตน์ฟังค่ะ
พี่ใหม่เป็นตัวแทนของพวกเรา
เสร็จแล้วอ.ก็ถามคำถามหลายข้อเพื่อให้เราได้คิดว่า
เรายังขาดอะไรไปบ้าง ในโครงงาน
เช่น การบริหารจัดการ ขั้นตอนการทำงาน การบริหารคน เป็นต้น
แล้วอ.ก็ได้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับเป้าหมาย+วัตถุประสงค์ของเราด้วย
ช่วงต่อมาเป็นการกำหนดขอบเขตงานในส่วนต่างๆค่ะ
นุ่น นุก กุ๊ฟ ก๊าบ รับเรื่องสื่อมาค่ะ (ได้ยังไง -*-)
ถึงจะยังไม่ค่อยมั่นใจ ก็จะพยายามนะคะ
เพาะว่าต้นกะฟิล์มบอกแล้วว่าจะไม่ทิ้งเราค่ะ55555
จบการเรียนวันนี้แบบร่าเริง แจ่มใสค่ะ ^^
ขอบคุณอ.ชลารัตน์สำหรับคำแนะนำค่ะ
ขอบคุณอ.ก้องกาญจน์ สำหรับการนำประชุมให้
แล้วก็ช่วยพวกเรากำหนดขอบเขตงานค่ะ ^^
เนื่องจากกุ๊ฟกิ๊ฟไปต่างจังหวัด วันนี้เลยต้องออกเดินทางไปเรียนคนเดียวค่ะ
(ขอบคุณก๊าบที่โทรมาบอกว่าไม่สบาย ไปไม่ไหว ถ้าไม่โทรมาคงไปเรียนไม่ทันเหมือนกัน -*-)
ไปถึงชั้น 8 แบบงงๆ โล่งมากค่ะ คนไม่มีห้องไม่เปิด
เอ๊ะ! มาผิดชั้นรึเปล่า (เรียนมากี่ครั้งแล้วยังจำไม่ได้อีก )
โทรหานุกกี้ นุกก็บอกว่าถูกแล้ว เดี๋ยวก็มีคนมาเอง
แล้วเชอร์รี่ก็มาค่ะ เลยนั่งคุยกันอยู่หน้าห้องแปปนึง
อ.ก้องก็มาพร้อมแม่บ้านเปิดประตู แล้วก็ทยอยๆกันมาจนเริ่มเรียนค่ะ
วันนี้เราเรียนกันประมาณ 12 คน เรื่อง “การจัดการความรู้และการบริหารทีมงาน”
ขอบันทึกการเรียนรู้ที่ได้บางส่วน เป็นข้อๆดังนี้นะคะ
และนำมาใช้สร้างความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและสังคม
ไม่ใช่แค่ด้านที่ตนเองเรียนมา
คือการมีเป้าหมาย และการวัดผล ที่ชัดเจน ร่วมกัน
เสร็จจากช่วงแรกก็เหมือนเดิมค่ะ เบรค แล้วก็ขึ้นมาคุยงานกันต่อ
อ.ก้องบอกว่า ร่างแรกของเรา ดูหลวมเกินไป เราก็เลยถอยหลังไปก้าวนึง
แล้วปรับเปลี่ยนขั้นตอนการทำงานบางส่วนค่ะ
วันพรุ่งนี้เราก็มีนัดประชุมกันที่ ห้องประชุม 2 เวลา 17.00
อย่าลืมไปกันให้ครบๆนะคะ ^^ (ขอบคุณพี่เจี๊ยบที่จองห้องให้ค่ะ)
วันนี้มีท่าน อ.อำนาจ ศรีพูนสุข มาสอนพวกเราเรื่องการเขียนโครงงานค่ะ
อ.ทำให้เราเห็นความสัมพันธ์ระหว่างความเป็นผู้นำกับการเขียนโครงงาน
บทบาทของผู้นำในการทำโครงงาน ส่วนประกอบต่างๆของโครงงาน
ยอมรับค่ะว่าฟังไปก็แอบลอยๆง่วงๆ เบลอๆไปบ้าง
แต่ตลอดเวลาที่สอน อ.ก็จะสอดแทรกแนวคิดการดำเนินงาน การเป็นผู้นำ
รวมถึงความรู้รอบตัวให้เยอะแยะเต็มไปหมดเลย
บางเรื่องก็ทำให้มีรอยยิ้มที่มุมปากได้เหมือนกัน
ช่วงหลังเราก็ทำวงกลมเหมือนเดิมค่ะคุยกันเรื่องสรุปเรื่องโครงงาน
ซึ่งต่อเนื่องมาจนถึงวันนี้เพราะว่าพรุ่งนี้จะต้องส่งร่างแรกให้อ.ก้องแล้ว
ต้องรอติดตามผลต่อไปนะคะ ว่าร่างแรกของเราจะเป็นยังไงบ้าง
ps. อันนี้ความคิดเห็นส่วนตัวของนุ่นเองคนเดียวนะคะ
ถ้าไม่ตรงใจใครก็ขอโทษด้วยค่ะ ^^
คือนุ่นรู้สึกว่า ทำไมยิ่งโตความรู้รอบตัวเรา(นุ่น)มันยิ่งดูน้อยลงคะ -*-
จริงๆมันน้อยลงไม่ได้หรอก อย่างน้อยมันก็ต้องเท่าเดิมใช่มั้ยคะ
แต่คือโตขึ้นๆสิ่งที่เราคิดว่าเป็นความรู้รอบตัว
บางเรื่องเริ่มอยู่ในบทเรียน กลายเป็นว่าเป็นเรื่องธรรมดาๆ
แล้วเราก็ไม่ได้รู้อะไรใหม่ๆเพิ่มขึ้นสักเท่าไหร่เลย
แล้วเราก็จะกลายเป็นคนที่แทบไม่รู้เรื่องอะไรรอบตัวเลยเหรอ !!!
มีใครเข้าใจนุ่นมั้ยอะ นุ่นพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องอย่าถือสาเลย
ถือว่าบ่นให้ตัวเองฟังแล้วกัน ^^”
เริ่มต้นด้วยการ(พยายาม)ตื่นเช้าเหมือนเช่นเคย
ออกจากห้องมาด้วยอนาคตที่สดใสมากๆกะว่าทันแน่ๆค่ะ
(แถมจะมีเวลากินซาลาเปาก่อนได้ด้วย)
เดินไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง รู้สึกเหมือนมีน้ำหยดใส่แขน
ค่ะ อย่างที่คิดเลย ฝนตก
นุ่นกะกิฟต์เลยแวะหลบร่มข้างทางให้ฝนเบาลงก่อน
(ถึงเราจะมีร่มกันทั้ง 2 คนแต่ก็ใส่ชุดนักศึกษา เปียกฝนคงดูไม่ค่อยดี )
กว่าจะเดินทางไปถึงที่หมาย ก็เลทไป 10 นาทีแล้ว
ไม่ได้แก้ตัวไม่ได้โทษฟ้าฝนทั้งสิ้นนะคะ
จะจำไว้เป็นบทเรียน หุหุ
วันนี้อ.ก้องกาญจน์สอนเรื่อง แนวคิดบทบาทผู้นำ
แล้วก็การบริหารจัดการโครงงานค่ะ
ถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้เริ่มทำโครงงาน แต่ 2 หัวข้อในวันนี้
ก็ทำให้กลับมาคิด ปรับใช้กับชีวิตประจำวันหลายอย่างเลย
โดยเฉพาะประโยคที่ว่า”อยากให้ผู้คนได้พบเห็นชื่นชมกับสิ่งดีงาม”
จนถึงวันนี้ก็ยังคิดถึงประโยคนี้อยู่เลยค่ะ ติดใจอะไรไม่รู้ หุหุ
หมดช่วงแรกแล้วก็เบรค
ช่วงที่ 2 ขึ้นมาก็มาคุยๆกันเรื่อง โครงงานที่สนใจ
หลายความเห็นจากเพื่อนๆที่ทำเอาเรานั่งฟังไปยิ้มไป
เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็จะได้ข้อสรุปกันแล้วว่าจะทำโครงงานอะไรกัน
น่าตื่นเต้นนะคะ
สำหรับอาทิตย์นี้
- ขอโทษอ.ทั้ง 2 ท่านและเพื่อนๆด้วยนะคะ ที่ดูเบลอๆไปหน่อย แหะๆ
- จากคำถามที่อ.ก้องให้เลือกใส่กรวด หิน น้ำ ทราย
แล้วเราตอบไปว่าหิน แต่พออ.ก้องถามว่าทำไมดันตอบว่าไม่ได้คิด
ทั้งที่พอเวลาคนอื่นพูดมาว่าเพราะหินก้อนใหญ่ ทรายไปแทรก….
เราก็คิดว่าอ้าว ชั้นก็คิดแบบนั้นแหละ
ทำให้รู้ว่าลำดับความคิดและการประมวลผลของเราคงแย่มาก
ถึงเรียบเรียงความคิดและอธิบายเหตุผลออกมาไม่ได้
จะพยายามพัฒนาต่อไปนะคะ
(ขออ.ก้องว่า ถ้าคราวหน้าถามหนู
ขอเวลาคิดก่อนตอบสัก 10 นาที ได้มั้ยคะ อิอิ)
- งาน freshy night คืนก่อน ได้เรียนรู้ความเป็นผู้นำจากฟิล์มค่ะ
ขอบอกฟิล์มตรงนี้เลยว่า นุ่นประทับใจในความเป็นผู้นำที่ใจเย็นมีสติของฟิล์มนะจ๊ะ
แล้วก็ขอบคุณมากๆๆ ที่ให้โอกาสได้ช่วยงาน ถึงจะเป็นงานส่วนที่วุ่น(มาก)
แต่นุ่นชอบมากๆ แล้วก็สนุกมากๆจ้ะ ^^
“ตัวนักศึกษาเองจะดำเนินการในเรื่องใด อย่างไรบ้าง ที่จะช่วยให้เกิดการพัฒนา
ในเรื่องกิจกรรมนักศึกษาของมหาวิทยาลัยขึ้นได้อย่างเป็นรูปธรรม”
อ่านประโยคนี้ ซ้ำไป-ซ้ำมา ๆ อยู่หลายรอบค่ะ
อ่านแล้วก็คิด คิดแล้วก็งง งงแล้วก็อ่าน จนง่วงแล้วนะเนี่ย
เอาแบบที่นุ่นคิดแล้วก็เข้าใจละกันนะคะ
1.เริ่มจากการทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
ไม่ว่าหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจะยาก-ง่ายเพียงใด
2.พยายามศึกษาและทำความเข้าใจกับหน้าที่อื่นๆ หรือองค์กรอื่น
เพราะทุกหน้าที่ ทุกองค์กร ต้องทำงานร่วมกัน
ถ้าเราเข้าใจลักษณะการทำงานของหน้าที่และองค์กรอื่น
งานก็จะลุล่วงไปได้ด้วยดี
3.ทุกหน้าที่ควรมีการรายงานความคืบหน้าของการทำงาน
ในเรื่องต่างๆต่อผู้ร่วมงานอย่างต่อเนื่อง
รวมถึงความคืบหน้าของงานในภาพรวมด้วย
เพราะจะทำให้ทุกคนมีกำลังใจในการทำงาน
บางครั้งที่การไม่รู้ความคืบหน้าของงาน
จะทำให้คนทำงานลดลง…
4.พยายามทำกิจกรรมให้น่าสนใจ
และพยายามให้คนหมู่มากรู้สึกมีส่วนร่วมต่อกิจกรรมนั้นๆ
จะได้มีคนเข้าร่วมกิจกรรมเยอะๆ
5.ชักชวนกันไปเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆของมหาวิทยาลัย
ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมของหน่วยงานไหนก็ตาม
ps.ทำไมวันนี้แปะดุ๊กดิ๊กไม่ได้อ่ะ Y_Y
